بی خیالِ دردها

بی خیالِ غصه ها

بی خیالِ هرچه هست و نیست

بی خیالِ تو که نیستی

بی خیالِ ما

***

ما که ما نمی شویم

ما فقط من و توایم

ما فقط من و توایم که بارها

روبه روی هم نشسته ایم

بارها سکوت را شنیده ایم

بارها برای هم از تمام خواب ها ترانه خوانده ایم

بارها خیال کرده ایم

که خدا تو را برای من....

.....

....

بی خیال

ما که ما نمی شویم

شعر: از خودم

نمی دونم واسه شعر گفتنِ خودم باید هورا بکشم یا واسه از دست دادن –یا به عبارتی پس دادن- تنها عشقم غصه بخورم

دست رو موهات کی می کشه وقتی منو نداری؟

دست هامان نرسیدست به هم...

تو هم با ما نبودی

تو هم با ما نبودی

همه این حرفا بهونست

تو خیلی وقته دو دلی....

تو رهسپار می شوی

 به سوی عشق

و من کنار پنجره

در آرزوی یک نگاه

 آه می گشم....

تو از دیار من چه شادمانه کوچ می کنی

و من فقط نظاره می کنم

تو از دیار من چه شادمانه کوچ می کنی

و چشم های من به غربت همیشگی هنوز خیره مانده اند

هنوز خیره مانده اند

هنوز خیره مانده اند....

آهي کشيد غمزده ي پيري سپيد موي

افکنده صبح در آيينه چون نگاه

در لابلاي  موي چون کافور خويش ديد

يک تار مو سياه !

*

در ديدگان مضطربش اشک حلقه زد

در خاطرات تيره و تاريک خود دويد

سي سال پيش نيز در آيينه ديده بود

يک تار مو سپيد!

*

در هم شکست چهره ي محنت کشيده اش

دستي به موي خويش فرو برد و گفت: واي

اشکي به روي آينه افتاد و نا گهان

بگريست هاي هاي

*

درياي خاطرات زمان گذشته بود

هر قطره اي که بررخ ايينه مي چکيد

در کام موج ناله ي جانسوز خويش را

از دور مي شنيد

*

توفان فرو نشست ولي ديدگان پير

مي رفت باز در دل دريا به جستجو

در آب هاي تيره ي اعماق خفته بود

يک مشت آرزو!

فریدون مشیری

Walk with me when ur hearts needs company,
Take my hand when u feel all alone,
Turn to me when u need someone to lean on,
Coz I'm the one u can always depend on!

من غریبانه به خوشبختی خود می نگرم

و تو غمگین تر از آنی که مرا شاد کنی

و هنوز نان گندم خوب است

و هنوز...

دنیا هنوز همون رنگیه

چند روز پیش پسری از جمع زمینیا کم شد که بودنش واسه خیلیا التیام بود.

از خدا برای خودش آرامش روح و برای خانواده داغدارش صبر آرزو می کنم

داستان من و تو داستان دختر ساده دلی را می ماند که بر پسرک چوپانی دل می بازد؛ بی آنکه بداند چوپان ها باید بروند. به هرکجا که گله شان برود.

داستان من و تو داستان پسری اشراف زاده را می ماند که بر دخترکی مهربانی می کند. بی آنکه بداند دختر یتیم هم روزی عروس می شود و از دیار پسر کوچ می کند

داستان من و تو داستان دم است و بازدم؛ هر دو واجب اند و ضروری... اما

اما دنیا این دو را با هم نمی گنجد. دم باید برود تا بازدم برآید و بازدم باید برود تا دم. دنیا دم را کنار بازدم نمی گنجد. دنیا پسر چوپان را برای دختر ساده دلی چون من نمی گنجد. دنیا دخترک یتیم را مورد مهر پسر اشراف زاده ای چون تو نمی گنجد. باید بروی تا بمانم باید بروم تا ظهور کنی....

Love isn't a decision, it's a feeling. If we could decide who to love, then, life would be much simpler, but then less magical